تبلیغات
آموزش و روان شناسی کودکان استثنایی

آموزش و روان شناسی کودکان استثنایی

 فریاد سكوت با من حرف بزنید

پس از كلى هزینه، وقتى فرزندانمان چند ترمى را در كلاس هاى زبان مى گذرانند و نصفه و نیمه جملاتى انگلیسى را ادا مى كنند، ذوق مى كنیم و دنبال فرد یا افرادى مى گردیم تا علاوه بر پُز دادن واسطه اى شویم تا بچه هایمان چند كلمه خارجى صحبت كنند. وقتى پیشرفتى حاصل شد دیگر به ایرانى ها هم راضى نمى شویم و در موزه ها، هتل ها، فرودگاه ها و گردشگاه هاى تاریخى دنبال آدم هاى خارجى مى گردیم تا فرزندمان كمى انگلیسى صحبت كند در حالى كه در گوشه و كنار این كشور هموطنانى حضور دارند كه تنها توقعشان تحویل گرفتن آنهاست آن هم با یك سلام، یك خسته نباشید و یا یك تشكر كوچك. چرا حاضر نیستیم كمى از آن تلاشى را كه براى آموزش زبان انگلیسى و كلاس هاى فوق برنامه فرزندانمان انجام مى دهیم، براى شناخت و ارتباط با افراد استثنایى و بویژه ناشنوایان جامعه به كار بندیم. بسیارى از ناشنوایان كه اتفاقاً ورزشكاران خوبى هم هستند همیشه منتظرند تا افراد شنوا جمله اى نیز با آنان بگویند: خسته نباشید!، چقدر لباسات قشنگه!، زیبا شدى!، كشتى گرفتنت را دیدم، خوب بود!، از بازى والیبالت لذت بردم، دستت درد نكنه، این شال خیلى بهت میاد واین عباراتنه خرجی دارد ، نه كلاس آموزشى مى خواهد و نه مثل بعضى ها براى شنیدن حرف هایتان ناز مى كنند. این هموطنان خاموش ناشنوایان و كم شنوایان هستند كه در كارهاى فیزیكى مثل نقاشى، طراحى، امور هنرى، كارهاى فنى و ورزش شبیه به بقیه مردم عادى هستند. عمده ترین توانایى ناشنوایان در كارهاى یدى و مهارت هاى ورزشى است و آن چیزى كه این افراد را همانند افراد عادى مى سازد تربیت بدنى و رشته هاى ورزشى آنان است.

به میان ورزشكاران و دانش آموزان ناشنوا و مربیانشان رفتیم، همگى ما را به گرمى پذیرفتند و با شوق فراوان به درددل نشستند. در تعامل با ناشنوایان ممكن است طرفین جزئیات پیام هاى یكدیگر را درك نكنند اما هم مردم و هم ناشنوایان كلیات مفاهیم رد و بدل شده را مى فهمند.این را هم بدانیم كه ورزش ناشنوایان داراى یك فدراسیون مستقل در شرق تهران است كه مسابقات قهرمانى كشورى و بازى هاى بین المللى را با دیگر ناشنوایان برگزار مى كنند. المپیك ناشنوایان نیز به طور مستقل و براى این قشر بین سال هایى كه المپیك عادى و معلولین صورت مى گیرد برگزار مى شود.

از آنجا كه قوانین ورزش هاى ناشنوایان كه شامل رشته هایى همچون فوتبال، فوتسال، كشتى آزاد و فرنگى، والیبال، دوومیدانى، تنیس روى میز و.‎. است شبیه قوانین عادى است لذا داوران و مربیان رشته هاى افراد سالم مى توانند با این گروه كار كنند و خود این بچه ها نیز در صورت همكارى مردم و برقرارى ارتباط مى توانند تمرینات خود را با آنها ادغام و یا بازى هاى دوستانه و تداركاتى ترتیب دهند. فقط باید متوجه این موضوع باشیم كه آنها تمام آن چیزى را كه در دلشان مى گذرد نمى توانند منتقل كنند. در ادامه با جملات و بیانات این بچه ها بیشتر آشنا مى شوید.

 فریاد سكوت با من حرف بزنید

پس از كلى هزینه، وقتى فرزندانمان چند ترمى را در كلاس هاى زبان مى گذرانند و نصفه و نیمه جملاتى انگلیسى را ادا مى كنند، ذوق مى كنیم و دنبال فرد یا افرادى مى گردیم تا علاوه بر پُز دادن واسطه اى شویم تا بچه هایمان چند كلمه خارجى صحبت كنند. وقتى پیشرفتى حاصل شد دیگر به ایرانى ها هم راضى نمى شویم و در موزه ها، هتل ها، فرودگاه ها و گردشگاه هاى تاریخى دنبال آدم هاى خارجى مى گردیم تا فرزندمان كمى انگلیسى صحبت كند در حالى كه در گوشه و كنار این كشور هموطنانى حضور دارند كه تنها توقعشان تحویل گرفتن آنهاست آن هم با یك سلام، یك خسته نباشید و یا یك تشكر كوچك. چرا حاضر نیستیم كمى از آن تلاشى را كه براى آموزش زبان انگلیسى و كلاس هاى فوق برنامه فرزندانمان انجام مى دهیم، براى شناخت و ارتباط با افراد استثنایى و بویژه ناشنوایان جامعه به كار بندیم. بسیارى از ناشنوایان كه اتفاقاً ورزشكاران خوبى هم هستند همیشه منتظرند تا افراد شنوا جمله اى نیز با آنان بگویند: خسته نباشید!، چقدر لباسات قشنگه!، زیبا شدى!، كشتى گرفتنت را دیدم، خوب بود!، از بازى والیبالت لذت بردم، دستت درد نكنه، این شال خیلى بهت میاد واین عباراتنه خرجی دارد ، نه كلاس آموزشى مى خواهد و نه مثل بعضى ها براى شنیدن حرف هایتان ناز مى كنند. این هموطنان خاموش ناشنوایان و كم شنوایان هستند كه در كارهاى فیزیكى مثل نقاشى، طراحى، امور هنرى، كارهاى فنى و ورزش شبیه به بقیه مردم عادى هستند. عمده ترین توانایى ناشنوایان در كارهاى یدى و مهارت هاى ورزشى است و آن چیزى كه این افراد را همانند افراد عادى مى سازد تربیت بدنى و رشته هاى ورزشى آنان است.

به میان ورزشكاران و دانش آموزان ناشنوا و مربیانشان رفتیم، همگى ما را به گرمى پذیرفتند و با شوق فراوان به درددل نشستند. در تعامل با ناشنوایان ممكن است طرفین جزئیات پیام هاى یكدیگر را درك نكنند اما هم مردم و هم ناشنوایان كلیات مفاهیم رد و بدل شده را مى فهمند.این را هم بدانیم كه ورزش ناشنوایان داراى یك فدراسیون مستقل در شرق تهران است كه مسابقات قهرمانى كشورى و بازى هاى بین المللى را با دیگر ناشنوایان برگزار مى كنند. المپیك ناشنوایان نیز به طور مستقل و براى این قشر بین سال هایى كه المپیك عادى و معلولین صورت مى گیرد برگزار مى شود.

از آنجا كه قوانین ورزش هاى ناشنوایان كه شامل رشته هایى همچون فوتبال، فوتسال، كشتى آزاد و فرنگى، والیبال، دوومیدانى، تنیس روى میز و.‎. است شبیه قوانین عادى است لذا داوران و مربیان رشته هاى افراد سالم مى توانند با این گروه كار كنند و خود این بچه ها نیز در صورت همكارى مردم و برقرارى ارتباط مى توانند تمرینات خود را با آنها ادغام و یا بازى هاى دوستانه و تداركاتى ترتیب دهند. فقط باید متوجه این موضوع باشیم كه آنها تمام آن چیزى را كه در دلشان مى گذرد نمى توانند منتقل كنند. در ادامه با جملات و بیانات این بچه ها بیشتر آشنا مى شوید.

نادره ترك ترابى دبیر مدارس استثنایى اصفهان مى گوید: «ناشنوایان در امور ورزشى از دیگر گروه هاى استثنایى باهوش ترند.» وى كه والیبال، بسكتبال و شنا را با دختران ناشنوا كار كرده از قول آنان مى گوید: «ورزش را بیش از دیگر دروس دوست دارند، زیرا از این طریق مى توانند با اجتماع خود ارتباط برقرار كنند.

 

خانم ترك ترابى از مردم مى خواهد تا با ترحم و خداى ناكرده تمسخر به ناشنوایان نگاه نكنند زیرا آنها هم انسانند و فقط مشكل كلامى دارند. نگاه نامناسب افراد جامعه باعث شده تا ناشنوایان و نیمه شنوایان زیادى از مردم و از جمع فرارى باشند.رضا كرمى نژاد معلم مدارس استثنایى یزد مى گوید: «درك جامعه از ناشنوایان صحیح نیست، زیرا آنها را دست كم مى گیرند و فكر مى كنند كه آنها را مى شناسند كه اینگونه برخورد مى كنند، در حالى كه شناخت ناشنوایان از ما بسیار بیشتر از شناخت ما از آنهاست.»سیاوش توكلى دبیر بازنشسته اصفهان و مربى رشته هاى رزمى و شنا مى گوید: «ناشنوایان نسبت به ۶ گروه دیگر افراد استثنایى از ظاهرى زیبا و آراسته تر برخوردارند و علامت مشخصه اى براى شناسایى آنان وجود ندارد. به همین دلیل توقع دیگران از آنها بعضاً غیرواقعى است. مردم بیشتر به قیافه آنها توجه مى كنند. اما در هنگام گفت وگو با آنها پى به ناشنوایى یا كم شنوایى شان مى برند.» وى ادامه مى دهد: «جامعه از توانمندى هاى این قشر خوب استفاده نمى كند، برخورد جامعه با آنها ناجور است، چون ظاهرى عادى دارند مردم توقع دارند همه كارهاى آنها و توانشان هم عادى باشد كه این صحیح نیست.

لازم است گفته شود كه ناشنوایى در فرآیند توسعه و شكل گیرى هوش تأثیر منفى دارد، اما این بدان معنى نیست كه آنها نمى توانند به طور عادى در جامعه زندگى، تلاش و ورزش كنند ولى باید توقع از آنها به اندازه باشد.سحر بُداقى دانش آموز سال سوم رشته خیاطى كه چند سال است والیبال بازى مى كند مى گوید: «دوست دارم هم با ناشنواها تمرین كنم و هم با افراد شنوا. اما با افرادى كه از نعمت شنوایى برخوردارند بهتره، آنها بازى رو بیشتر بلدند، بهتر یاد مى گیرم.»عبدالحمید جنتى فرد ۱۹ ساله كه دروازه بان فوتسال است مى گوید: «ورزش براى سلامتى خوب است، بدن و پاها قوى مى شود، قلب تمیز مى شود و نفس خوب مى شود، چربى از بدن بیرون مى رود و لرزش دست ها كم مى شود، ورزش را دوست دارم و احساس خوشحالى مى كنم. در بیرون (منظور جامعه عادى است) مربى به ناشنوا یاد نمى دهد و مسابقه اى براى آنها وجود ندارد و تشویق و جایزه اى وجود ندارد. ناشنوایان مهربان هستند، همه را دوست دارم، وقتى (مردم) مرا تشویق مى كنند احساس شادى مى كنم و لذت مى برم و افتخار مى كنم كه با ناشنوایى (علیرغم ناشنوایى) خوب بازى مى كنم. ناشنوا اول!»از آنجا كه خزانه لغات و اطلاعات در ناشنوایان بسیار محدود است در مكالمه با آنان بایستى از ساده ترین شكل كلمات استفاده كنیم. انشا و نگارش آنها بسیار ضعیف است، كلمات تكرارى، افعال ثابت و تكرارى و حروف ربط زیادى در گفته ها و نوشته هاى آنان وجود دارد. اما با همه اینها صداقت و اخلاص را مى شود در گفته ها و نوشته هاى آنان دید. باز هم به حرف هاى قشنگ آنها توجه كنید. جنتى فرد ادامه مى دهد: «دوست دارم (مردم) با من حرف بزنند و من را در بازى هایشان شركت دهند. باید براى ورزش ناشنوا بیشتر هزینه كنند تا ما امكان ورزش داشته باشیم دوست دارم در مورد خوبى هاى ورزش با همه ناشنواها صحبت كنم. 80 درصد دوست دارم با تیم هاى شنوا بازى كنم.»شیوا رضایى دانش آموز سال آخر رشته كامپیوتر مى گوید: «والیبال بازى مى كنم. بسكتبال رو دوست دارم، براى بلند شدن قد. دوست دارم با شنوا تمرین كنم اما در باشگاه عادى من یكى (تنها) هستم، مربى توضیح مى ده، من زمان بیشترى (لازم) دارم تا یاد بگیرم، وگرنه از بچه ها و مربى مى پرسم. اول نگاه مى كنم تا با اونها (تطبیق) مساوى شوم. ناشنوا مطالب را دیر مى گیرد، مربى عصبانى مى شه، ناشنوا سر خورده!»در پایان قسمت اول گزارش پاى صحبت ژاله خواجوى از مربیان دلسوز و باسابقه ورزش ناشنوایان نشستیم. وى گفت: «بچه هاى ناشنوایى كه با من تمرین مى كنند و به باشگاه ناشنوایان هم مى روند براى ورزش انگیزه خود را از دست داده اند، در آنجا با بچه ها خوب رفتار نمى شود، از طرفى خانواده ها حق دارند به بچه هاى ناشنواى خود بخصوص دخترها اجازه ندهند تا به باشگاه هاى عمومى بروند، آنها از شرایط محیط هاى اجتماعى نگرانند.» دبیر ورزش باغچه بان شماره ۲ ادامه مى دهد: «همه ما باید سعى كنیم ارتباط مردم با ناشنوایان اصلاح شود، هموطنان ما باید بدانند با ناشنوایان باید آرام و شمرده صحبت كنند زیرا سؤالات و امتحانات آنها هم به همین خاطر كوتاه، تستى و یك جمله اى است.

ناشنوایان در پرورش و تفسیر موضوعات ناتوان هستند اما از لحاظ ورزشى بیش از مطالب و موضوعات دیگر به افراد جامعه نزدیكند.» مربى تیم والیبال ناشنوایان اضافه كرد: «وقتى مردم دست مى زنند و بچه ها را در یك رقابت ورزشى تشویق مى كنند، آنها بسیار مسرور مى شوند و شعفى درونى پیدا مى كنند، زیرا تعداد دفعات خوشحالى آنها محدود است و لذا خوشحالى آنها نمود زیادى دارد.» خواجوى ادامه داد: «بچه ها در انجام تكنیك هاى فردى پس از چند بار تمرین مهارت به دست مى آورند اما هرجا بخواهیم سیستم یا تاكتیكى را به كار ببریم با مشكل روبه رو مى شویم، با این وجود بچه هاى ناشنوا دوست دارند قهرمانى ها و پیروزى هاى ورزشى شان را به همه نشان دهند، چون مدالشان را مى توانند در گردن آویزان كنند اما كارنامه درسى را نمى شود. یكى از شاگردانم به من گفته بود كه هر وقت با لباس ورزشى در خیابان راه مى روم احساس افتخار مى كنم.» وى از مردم درخواست كرد: «قسمت پر لیوان را ببینند یعنى توانمندى هاى آنها را. چرا وقتى بچه ها را بیرون مى بریم، در خیابان و مترو همه مردم بچه هاى ما را كه در حال صحبت با «زبان اشاره» هستند متعجبانه نگاه مى كنند. به خاطر عدم شناخت و احساسى بودن مردم، همیشه از جنبه عاطفى و دلسوزى به بچه ها نگاه مى شود. به جاى این كنجكاوى ها با یك لبخند و خسته نباشید به استقبال آنها بروند وقتى سؤالى از آنها مى پرسند، افراد نیمه شنوا جلو مى آیند و با صدایى كه براى مردم عادى زیبا نیست به جواب دادن و راهنمایى مى پردازند. از مردم خواهش مى كنم به پاسخ بچه ها كه با همه وجود آن را ادا مى كنند توجه كنند نه به صدایى كه از حنجره ناقص خارج مى شود. از آموزش و پرورش استثنایى هم تقاضایى دارم تا همانگونه كه معلم تلفیقى براى بچه هایى كه در مدارس عادى درس مى خوانند اعزام مى كنند براى دانش آموزان ناشنوایى كه در دبیرستان ورزش مشغول تحصیلند از وجود معلم ورزش استفاده نماید.

 

به نقل از روزنامه ایران ١٨/١/١٣٨٨




طبقه بندی: کودکان کم شنوا و ناشنوا،
[ یکشنبه 15 شهریور 1388 ] [ 01:12 ب.ظ ] [ حمیدرضا شهرستانی ]
.: Weblog Themes By Iran Skin :.

درباره وبلاگ

خواهشمند است مطالب ،مقالات تحقیقات و ... خود را در خصوص روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی را در قالبword2003 به نشانیhsh.1357@yahoo.com ارسال تا با نام خود در وبلاگ قرار گیرد.
با تشكر
آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
تعداد نویسندگان : عدد
كل مطالب : عدد
آخرین بروز رسانی :

.



قالب میهن بلاگ

download

قالب بلاگفا

قالب بلاگ اسکای

قالب پرشین بلاگ

اخلاق اسلامی

قالب وبلاگ