تبلیغات
آموزش و روان شناسی کودکان استثنایی

آموزش و روان شناسی کودکان استثنایی

کودکان با آسیب دیدگی گفتاری وتکلمی

        

 تعریف تکلم ،زبان و اندامهای تکلمی


تکلم یا گفتار، شکلی از زبان است  که  در آن با استفاده از نشانه ها ی کلامی  یا علائم  قراردادی  مقاصد و عواطف فرد به دیگری منتقل می شود .

اما  اصطلاح  زبان  معمولا“   به   تمام  اشکال  و  انواع ارتباطات  انسانی  اطلاق می گردد  که  برای بازگونمودن افکارواحساسات گوناگون  از طرق  مختلف  مانند نوشتن،    گفتن، خواندن ، به کارگیری دستورو قواعد زبان،تغییرات قیافه ، اداها ، هنرو000 به کار می رود.


 تقسیم بندی اندامهای گفتاری

1- اندامهای تنفسی شامل ششها،نایژه هاونای است

2- اندام های واج ساز    این  اندام ها  در  محفظه غضروفی موسوم به حنجره قرار دارند که نقش آنها تولیدواج ، حالت بی واجی ، تولید نجواوحالت انسداد است .

3- اندامهای تلفظی شامل حفره حلق،دهان و بینی است .

علاوه بردستگاههای گفتاری ،مغزانسان به ویژه ناحیه بروکا  و  ورنیکه  از  حساسیت    خاصی   در  تکلم برخورداراست.

آسیب  به منطقه خاصی در کنارقطعه پیشانی  نیمکره چپ با نوعی اختلال تکلم به نام آفازیای بیانی  مرتبط است .

همچنین آسیب به قشر مخ  درنیمکره چپ  و درقطعه آهیانه ای با نوعی اختلال تکلم به نام آفازیای دریافتی ارتباط دارد.


 تعریف اختلال تکلم

تکلم غیرعادی یا ناهنجار،گفتاری  است که  با  بیان و گفتارعامه  جامعه  تفاوت فاحش دارد که این تفاوت منجر به جلب توجه دیگران شده و نیز ارتباط را مختل می کند وباعث ناراحتی وخستگی متکلم و شنونده می شود .

 

 تعریف اختلال زبان

عبارتست از دریافت ، فهم وبیان  کلمات گفتاری یا نوشتاری به صورت غیرعادی یا ناهنجار

طبقه بندی اختلالات تکلمی

1-  اختلال  در  تلفظ   کودکان   با  این  اختلال معمولا“ صداها را به یکدیگر تبدیل می کنند.

2- اختلال درصدا- اختلال کیفی صداازگرفتگی آن   تا تو دماغی صحبت کردن راشامل می شود.

3- اختلالات  زبانی شامل  دو اختلال  آفازیا   وتاخیردررشد زبان است .

4- خاموشی انتخابی   ناشی  از فقدان   تعادل عاطفی می باشد .

5- تکلم کودکانه توجه  بیش از حد به  نیازها  وخواسته های کودک ویا تقلید گفته های کودکانه وی ،  والدین  باعث  تقویت  تکلم  کودکانه  در فرزندشان می شوند.

6- لکنت  زبان   لکنت زبان  تنها   نشانه ای  ظاهری   و مرضی از وجود مشکلی است که کودک با آن  مواجه می باشد .


انواع لکنت زبان

1- لکنت زبان کلونیک   تکرارتشنج آمیز یک واج یا هجا قبل از اینکه کلمه یا جمله ادا شود.

2- لکنت زبان تونیک   بازماندن عضلات گویایی به مدت چند ثانیه تا یک دقیقه

3- مکررگویی صرف

4- برخورداری ازحافظه شنوایی

5- داشتن فراخنای دقت طبیعی

6- نداشتن بیماری مزمن

7- فقدان ضایعات مغزی

8- غلبه طرفی

9- سالم بودن زمینه های ارثی خانوادگی


علل اختلالات ارتباطی

برای اینکه رشد تکلم و زبان روندطبیعی خودرا  طی کند باید عوامل زیر مهیا باشد.

1-برخورداری ازهوش کافی

2- سالم بودن دستگاه گویایی

3- شنوایی طبیعی یانزدیک به طبیعی


  مراحل شناسایی و تشخیص

1- گرفتن شرح حال

2- ارزیابی هوش

3- سنجش شنوایی

4- بررسی سیستم اعصاب مرکزی

5- بررسی ویژگیهای فضای خانوادگی و ارتباط آن با اختلالات تکلمی

6- ارزیابی دقیق تکلم

 

 برآورددرصدشیوع

مشکلات تلفظی                                 3%

لکنت زبان                                  7 /0 %

اختلالات صدا                               2 /0%

شکاف کام                                    1 /0%

فلج مغزی                                     2/0%

تاخیردررشدتکلم                              3/0%

نقص شنوایی                                  5/0%

تاخیرزبانی                                       1%

مجموع                                            6

 

 




طبقه بندی: کودکان با اختلالات تکلمی،
[ پنجشنبه 20 آبان 1389 ] [ 07:49 ق.ظ ] [ حمیدرضا شهرستانی ]

قفل زبان کودکان را چگونه بگشاییم ؟

 

لکنت زبان نوعی اختلال گفتار است که مشکلاتی را دربرقراری ارتباط با سرعت مناسب و به طور پیوسته و روان ایجاد می‌کند. در واقع لکنت عبارت است از: تکرار، کشش و یا قفل شدن غیرارادی کلمه یا بخشی از کلمه که فرد قصد بیان آن را دارد. در اینجا معمولاً همراه با تلاش برای بیان درست کلمات، تغییراتی نیز در سرو گردن به شکل پلک زدن، شکلک درآوردن، لرزش فک، لب‌ها و یا کج کردن سردیده می‌شود. در این موردبادکتر"رزیتا داوری"- فوق تخصص روانپزشکی کودک و نوجوان- گفت وگویی انجام داده‌ایم تا برای مادرانی که کودکشان مبتلاً به این اختلال است، راهگشا باشد.

 

* لکنت به طور معمول در چه زمانی شروع می‌شود؟


- شروع لکنت به طور شایع در سنین 7- 2 سالگی است. معمولاً بعد از 12 سالگی ابتلا به لکنت زبان دیده نمی‌شود، مگر در مواردی که سانحه مغزی جدی اتفاق افتاده باشد.

لکنت در زمانی که کودک با سرعت زیاد در حال یادگیری زبان است به شکل تدریجی شروع می‌شود.

 

* آیا لکنت زبان شیوع بالایی دارد؟

- میزان شیوع لکنت در جمعیت کلی حدود یک درصد و در پسران سه برابر دختران است. در خانواده‌هایی که پدر یا مادر سابقه لکنت داشته باشند، احتمال ابتلا در فرزندان سه تا پنج برابر بیشتر از خانواده‌هایی است که در آنها مشکلی وجود ندارد. موفقیت‌های آموزشی، شغلی و اجتماعی می‌توانند تا حدودی تحت تأثیر لکنت قرار گیرند. با وجود این در طول تاریخ، افراد برجسته و موفق زیادی وجود داشته‌اند که بیشتر عمرشان را با این اختلال گفتاری همراه بوده‌اند. از جمله این افراد می‌توان وینسون چرچیل، سرایوسکی سینوتون، چارلز داروین، ناپلئون اول و تئودور روزولت را نام برد.

 

 

* چرا کودک من لکنت دارد؟

- واقعیت آن است که لکنت زبان براساس متغیرهایی شامل عوامل ژنتیکی و عوامل محیطی که روی هم تأثیر متقابل دارند به وجود می‌آید. بعضی کودکان برای ابتلا به لکنت زمینه آسیب‌پذیری موروثی دارند.

اضطراب و تنش، باعث تشدید لکنت می‌شود ولی به نظر نمی‌رسد که در ایجاد آن نقشی داشته باشد.

عواملی که سبب بروز اختلال می‌شوند کاملاً با عواملی که سبب تداوم و وخامت آن می‌گردند متفاوتند و این عوامل ثانوی را می‌توان تحت کنترل قرار داد.

 

*آیا لکنت می‌تواند پس از یک حادثه غیر منتظره یا ضربه ناگهانی شروع شود؟

- در اغلب موارد شروع لکنت مانند بهبودی آن تدریجی است. لکنت به ندرت پس از یک ضربه ناگهانی شروع می‌شود و بیشتر کودکان که این حوادث یا ضربه‌های غیرمنتظره را تجربه می‌کنند به لکنت مبتلا نخواهند شد.

 

*پیش آگهی لکنت زبان و سیر آن چگونه است؟

- به طور کلی 50 تا 80 درصد تمام کودکان مبتلا به لکنت و بیشتر موارد خفیف به طور خود به خود بهبود می‌یابند. از میان کودکانی که لکنت زبان‌شان تا بزرگسالی ادامه می‌یابد، فقط یک سوم موفقیت‌های شغلی و تحصیلی‌شان تحت تأثیر قرار می‌گیرد. البته در سنین دبستان ممکن است کودک دچار اشکال در برقراری ارتباط با همسن و سالان و مشکلات تحصیلی بر اثر اجتناب از صحبت کردن در کلاس شود.

اگر کودک در محدوده سنین پیش دبستانی است و لکنت او به تازگی شروع شده، احتمال موفقیت و بهبودی بالاست کودکان سنین دبستانی مدت زیادی است که دچار اختلال هستند، احتمال کمی وجود دارد که روانی گفتار به طور کامل به حالت طبیعی برگردد. بنابراین شناسایی و مداخله زود‌رس در این اختلال اهمیت زیادی دارد.

 

* آیا باید کودک مبتلا به لکنت را مثل سایر کودکان تربیت کنیم؟

- تمام قوانین مسوولیت‌ها، تشویق‌‌ها و محدودیت‌هایی را در مورد سایر کودکان به کار می‌برید، برای فرزند مبتلا نیز اجرا کنید. او باید خود را ما نند بقیه همسن‌ و سالان خود ببیند با این تفاوت که فقط گاهی لکنت پیدا می‌کند. البته در مواردی باید دقت بیشتری داشته باشیم، گاهی انتظارات خارج از توان از وی داشتن، باعث افزایش فشار و تنش و در نتیجه تشدید لکنت او می‌شود. در کودکی که لکنت دارد، اختصاص دادن زمان کافی برای صحبت کردن، وی احساس بهتری را در او ایجاد می‌کند و می‌توان لکنت او را کاهش داد.

 

* برای کمک به کودک، ما به عنوان والدین چه کارهایی می‌توانیم انجام دهیم؟

- با آرامش کامل به آنچه کودک می‌گوید گوش دهید نه به اینکه چگونه می‌گوید.

- بگذارید خودش حرفش را تمام کند، شما جمله او را کامل نکنید.

- هنگام صحبت کردن با او تماس چشمی داشته باشید.

- کودک زمانی که خودش آغاز به صحبت می‌کند راحت‌تر از زمانی است که از او سوالی پرسیده می‌شود.با او در مورد فعالیت‌هایی که به آنها علاقه‌مند است صحبت کنید و در فواصل چند لحظه سکوت کنید تا اگر مطلبی دارد بیان کند.

- برای پاسخ دادن به سوال به کودک فشار نیاورید.

- پس از اینکه صحبتش تمام شد، با آرامش و با به کار بردن تعدادی از لغات خودش به او پاسخ دهید.

هرگز هنگام صحبت کودک از عباراتی چون «زودباش، الآن صحبت نکن، کار دارم» استفاده نکنید.

- هرگز به او نگویید که چه کار کند تا لکنت نداشته باشد. عباراتی نظیر «یواش، آهسته، نفس عمیق بکش، آرام‌تر صحبت کن» از این قبیل‌اند.

- حداکثرروزی 15دقیقه را به صحبت آرام با کودک اختصاص دهید. مثلاً برای او کتاب بخوانید.

- کودک را در فعالیت‌هایی که به خوبی از عهده آن‌ها بر می‌آید شرکت دهید و توانایی‌های او را تشویق کنید.

- کودکانی که لکنت دارند، معمولاً وقتی در گروه قرار می‌گیرند و همراه سایرین مطالبی را بیان می‌کنند یا شعر یا آوازی را از بر می‌خوانند، مشکلی ندارند، این موقعیت‌ها را برای کودک فراهم کنید.

- کودک را در بهترین شرایط بدنی نگه دارید، بیماری جسمی به احتمال زیاد باعث افزایش لکنت می‌شود.

 

کدام یک از مداخلات والدین می‌توانند باعث تشدید لکنت زبان گردند؟

- کامل کردن جملات کودک

- دستپاچه کردن و وادار کردن او به تکمیل جملاتش

- قطع کردن نابجای گفتار کودک

- انتقاد مکرر و اصلاح تلفظ صداها و کلمات کودک

- شتاب زدگی در زندگی روزمره

- درخواست این که در حضور دوستان، بستگان و یا همسایه ها چیزی را تعریف کند.

 

* برای درمان لکنت زبان کودکان به چه درمان‌گرانی باید مراجعه کنیم؟

لکنت و درمان آن یکی از حوزه‌های تخصصی کار گفتار درمان‌گران است. در مواردی که فشارهای روانی موجود در روابط بین فردی، خانواده و ... در تشدید لکنت دخیل هستند، لازم است مشاوره روانشناختی یا روانپزشکی صورت گیرد و در صورت نیاز مداخلات دیگری نظیر روان درمانی فردی، خانواده درمانی و در موارد خاص درمان دارویی نیز صورت گیرد.

 

 

*آیا دارو درمانی در درمان لکنت کمک‌کننده است؟

- دارو درمانی در درمان خود اختلال تأثیری ندارد، مگر اینکه دارو را در مورد اختلالات همراه با این مشکل که روی آن تأثیر منفی می‌گذارند، به کار ببریم.

 

*طول مدت برنامه درمانی چقدر است؟

- در موارد خفیف بخصوص در کودکان پیش‌دبستانی تنها چند هفته و در موارد شدید گاهی تا 18 ماه به طول می‌انجامد.


منبع:روزنامه کیهان

 

 




طبقه بندی: کودکان با اختلالات تکلمی،
[ یکشنبه 10 مرداد 1389 ] [ 08:51 ق.ظ ] [ حمیدرضا شهرستانی ]

آیا هر كودكی كه در صحبت كردن مشكل دارد، دچار لكنت زبان است؟

علائم ناروانی كلام و تفاوت آن با لكنت :

1- تكرار مكرر حروف و كلمات

همه ی ما ( بخصوص كودكان كه سخن گفتن را یاد می گیرند)  بعضاً به هنگام صحبت ، حروف ، كلمات و یا جملاتی را تكرار می كنیم . بنابراین تكرار مكرر كلمه ای ، برای كودك چهار ساله ، چندان غیرطبیعی نیست . بعضی اوقات ، ممكن است كلمات آغازین ( شروع جمله ) به صورت خیلی كشیده ادا شود . مثل « اَه » - « دَ » - « مَن » . و یا این كه به هنگام شروع صحبت ممكن است بخشی از كلمات ، معمولاً بخش اول آنها ، تكرار شود .

اگر كودك شما این چنین تكرار كردن كلمات را در موقعیت های مختلف و با كلمات متنوع و بیش از حد عادی از خود نشان می دهد ، ممكن است تا حدی با مشكل گویایی مواجه شده باشد . البته باید توجه داشت كه برای كودكان ، تكرار بخشی از كلمات ( معمولاً سیلاب اول كلمات ) ، یك مرحله گذرا در روند صحبت كردن است ، این كار بسیار شبیه به مرحله انجام حركات ناموزونی است كه كودكان وقتی  می خواهند راه رفتن یا دویدن را یاد بگیرند از خود نشان می دهند. در هر حال تكرار مكرر كلمات ، یكی از نشانه های اولیه ای است كه گفتار درمان در بررسی احتمال وقوع لكنت به آن توجه دارد.

2 - طولانی ادا كردن كلمات

در بعضی از مواقع ، كودكان به جای تكرار كلمات یا صداها ، ممكن است صدای حرف اول كلمه ای را به طور قابل ملاحظه ای كش دهند و طولانی ادا نمایند ؛ مثلاً « م » كلمه مادر را بكشند « مادر» .

این دو علامت اولیه ، یعنی تكرار كلمات و حروف و كشیده ادا كردن صداها ، ممكن است بعضی اوقات تقریباً در همه كودكان مشاهده شود. اما اگر این نوع رفتارهای كلامی بیش از حد عادی ، یعنی به دفعات فراوان و در موقعیت های مختلف در كودك مشاهده شد و احساس كردید كه این امر بر توانمندی كودك در برقراری ارتباط كلامی با دیگران تأثیر گذاشته است ، آن وقت لازم است كه به طور جدی در فكر اصلاح گویایی كودك خود باشید .

3- لرزشهای عضلات دستگاه گویایی

گاهی ممكن است متوجه شوید كه كودك به هنگام صحبت ( آنگاه كه به نظر می رسد در ادای كلمه ای دچار گیر و وقفه زبان می شود ) فك و عضلات كوچك اطراف دهانش حالت تكان یا لرزش پیدا می كند ؛ این قبیل لرزشهای عضلات دستگاه گویایی ممكن است ضعیف یا شدید باشد . این لرزش های عضلانی معمولاً با اختلال گویایی و عدم روانی كلامی همراه است . در این حالت دهان كودك در یك موقعیت خاص دچار تنش و وقفه می گردد و برای لحظاتی كودك قادر به تولید صدایی نیست . لذا كارشناسان گفتار درمانی در بررسی وضعیت گویایی كودك ، به چگونگی احتمال وقوع  و استمرار این قبیل لرزشهای عضلانی در دستگاه گویایی كودك توجه خواهند داشت .

4- تغییر در تن و آهنگ صدا

اگر كودك شما احتمالاً دچار اختلال گویایی شده باشد ( لكنت زبان ) وقتی كه سعی می كند كلمه ای را كه در آن دچار گیر زبان شده است تلفظ نماید ، ممكن است قبل از ادای كلمه ، تن و آهنگ صحبت او در تلفظ حرفی كه به صورت كشیده بیان می شود ، بالا برود. این تغییر غیر عادی صدا ، ممكن است به تدریج بیشتر شده ، یا صدای كودك به طور ناگهانی بلند شود . در هر دو حالت كودك سعی می كند كلمه ای را كه احتمالاً در تلفظ آن دچار گیر و وقفه شده ، ادا كند. توجه داشته باشید كه این قبیل رفتارهای كلامی كودك حاكی از نیاز او به كمك شماست .

5- تقلا و تنش

كودك شما ممكن است تلاش و تقلای فراوانی برای بیان و یا به عبارتی رها كردن كلمه ای كه در تلفظ آن دچار وقفه زبان گردیده ، از خود نشان دهد و یا وقتی كه می خواهد كلمات خاصی را ادا كند دچار اضطراب شده ، دستگاه گویایی او مثل لبها ، زبان و گلو ، و همچنین سینه اش به طور غیر طبیعی دچار تنش فوق العاده شود و البته در موقعیت ها و شرایط دیگری ممكن است تنش كودك در بیان همان كلمات ، چندان قابل ملاحظه نباشد و غیر عادی به نظر نرسد .

بی تردید میزان تقلای كودك در روانی كلامی ، از موقعیتی به موقعیت دیگر فرق می كند. این امر گاهی ممكن است كاملاً آشكار و قابل توجه و در مواقعی نیز بسیار اندك و تقریباً غیر محسوس باشد. همچنین احتمال دارد كه تقلای غیرعادی كودك در صحبت كردن ، برای مدت زمان طولانی از بین برود . در هر حالت ، وجود تنش و تقلای غیرعادی در صحبت های كودك ، احتمال وقوع یك مشكل جدی و طولانی در روانی كلامی او را بیشتر می كند.

6- لحظه ترس

ممكن است به هنگام صحبت كردن كودك و مواجه شدن او با كلمه ی به اصطلاح ترس آور ( كلمه ای كه كودك احتمال می دهد در بیان آن دچار گیر و وقفه شود ) امواجی از ترس را در چهره او مشاهده نمایید ؛ اگر چنین است به احتمال زیاد كودك شما با تجارب ناخوشایندی از گیر زبان مواجه شده ، در این جهت تقلاهای فراوانی توأم با عكس العمل های هیجانی برای رها نمودن كلمه ای كه در تلفظ آن دچار وقفه شده و یا برای گریز از وقوع احتمالی گیر مجدد زبان از خود نشان داده است . كودك شما بعضاً ممكن است علاوه بر ترس ، به خاطر این كه نمی تواند كلمه خاصی را به راحتی تلفظ نماید ، ناراحت شود و گریه كند. او ممكن است در موقعیت های مشخصی از بیان كلماتی خاص دچار ترس و اضطراب شود و یا این كه بعضی اوقات اساساً از صحبت كردن هراس داشته باشد . اگر شما بتوانید زمانی كه هنوز ترس كودكتان از بیان كلمات ، اندك و گذراست به گونه ای بایسته به او كمك نمایید ، مطمئناً از قوت گرفتن و استمرار ترس كودك در صحبت كردن ، پیشگیری خواهید كرد.

7- اجتناب و گریز

تجارب ناخوشایند تقلاهای غیرعادی كودك در هنگام صحبت كردن و ترس از تلفظ كلمات موهوم ممكن است به زودی موجب شود كه كودك شما به طرق مختلف از صحبت كردن و بیان صحیح كلمه ای خودداری نماید. او ممكن است تلفظ و بیان یك كلمه را تا زمانی كه اطمینان حاصل كند كه می تواند به سهولت و روانی آن را ادا كند به تأخیر بیندازد . در این حالت ، ممكن است به خوبی متوجه دفعات و میزان مكث های كودك به هنگام صحبت كردن باشید. گاهی از اوقات ، كودك شما ممكن است از حرف زدن اجتناب ورزد یا این كه به هنگام صحبت كردن ، از كلمات جانشین و یا بی ارتباط به موضوع و یا صداهای غیرمفهوم استفاده كند. همچنین ممكن است به هنگام صحبت كردن و در همه اوقات برای این كه خودش را آماده كند تا كلمات یا جملات مورد نظرش را جور كرده ، بیان نماید ، تأنی و مكث های ظاهراً طبیعی در بیان كلمات و جملات از خود نشان دهد . اما به تدریج این قبیل مكث های به ظاهر عادی ، به تأخیرها و وقفه های غیرطبیعی در بیان مطالب تبدیل خواهد شد . اگر كودك شما حتی زمانی كه دقیقاً می داند چه مطلبی را می خواهد بگوید ، صحبت نمی كند ، به احتمال قوی نگران صحبت كردن خود است و با این كار می خواهد تا آنجا كه ممكن است از حرف زدن خودداری نماید.

اگر چه در اینجا علائم و نشانه های هشدار دهنده لكنت زبان به طور جداگانه مورد بحث واقع گردید ، باید توجه داشت كه این علائم در غالب موارد توأماً ظاهر می شوند. مثلاً واكنش های هیجانی مثل ترس ، و اجتناب از صحبت كردن غالباً همراه با تنش و تقلاهای فوق العاده ی كودك در صحبت كردن ، قابل ملاحظه است و لرزش های عضلات دستگاه گویایی عمدتاً به لحاظ شدت اضطراب و تنش روانی كودك ظاهر می شود .

علائم وقفه زبان ، علائم واكنش كودك

علائم هفت گانه ای كه بدان اشاره شد از دو جهت با مكث های عادی كودكان تفاوت دارد . در مورد دو علامت اول (یعنی تكرار مكرر حروف یا كلمات ، و كشیده صحبت كردن یا طولانی ادا نمودن كلمات ) باید متذكر شد كه بسیاری از كودكان در صحبت كردن خود ، بدون این كه به طور چندان قابل ملاحظه ای از محاوره عادی فاصله داشته باشند دچار این نوع  اختلالات گویایی می گردند. البته این نوع اختلالات گویایی( تكرار مكرر حروف و یا كشیده صحبت كردن ) در بعضی از كودكان كاملاً محسوس و قابل توجه است. لذا اگر مشاهده نمودید كه كودك شما در موقعیت های گوناگون و به دفعات متعدد دچار این قبیل اختلالات گویایی می شود ، باید این اختلالات را به عنوان علائمی از آغاز لكنت زبان تلقی كنید و اقدامات لازم را در جهت تشخیص دقیق و اصلاح آن به عمل آورید.

پنج علامت بعدی یعنی لرزش عضلات دستگاه گویایی ، بلند كردن تن صدا ، تقلا و تنش ، لحظه ترس و خودداری از صحبت ، وقتی محسوس خواهد بود كه كودك شما در صدد نشان دادن واكنش در برابر وقفه های گویایی خودش باشد . این قبیل رفتارهای واكنشی كودك به طور خیلی جدی مانع جریان طبیعی كلام شده ، صحبت كردن او را مختل می نماید. این رفتارها حاكی از آن است كه كودك شما سعی می كند در برابر گیرها و وقفه های گویایی خودش كاری بكند . كودك ممكن است متوجه نباشد كه رفتارهای واكنشی او در برابر كنش ها یا اختلالاتی است كه به طور غیرارادی بروز پیدا می كند . گرچه بعضی از رفتارهای واكنشی كودك مثل تنش روانی عضلانی و گریز از صحبت كردن ، ممكن است در آغاز ظاهراً مفید به نظرش برسد، در درازمدت كاملاً مضر بوده ، اختلال كلامی كودك را بیشتر و شدیدتر می كند و میزان ترس او از كلمات را افزایش می دهد .

وجود این علائم و رفتار كودك حاكی از آن است كه كودك شما ممكن است به تدریج دچار لكنت زبان جدی شود ، مگر آنكه در این مرحله شما بتوانید كمك مؤثری به او بنمایید. اگر تاكنون كاری در ارتباط با اختلال كلامی كودك خود انجام نداده اید ، بهتر است او را برای انجام آزمایش های لازم به یكی از مراكز گفتار درمانی یا نزد فرد متخصص آسیب شناسی زبان و گفتار و یا یك گفتار درمانگر مجرب كه در زمینه لكنت زبان تبحر دارد، ببرید . ایشان ممكن است بخواهند برای مدتی نحوه صحبت كردن كودك را زیرنظر قرار دهند و یا این كه با تشخیص دقیق نوع اختلال گویایی كودك ، برنامه درمانی مناسبی را در نظر بگیرند.

اگر مایل هستید كه برای مدتی نحوه صحبت كردن كودك خود را به طور دقیق زیر نظر بگیرید ، بهتر است به چند نكته بسیار مهم توجه داشته باشید . همان طوری كه در زمینه های مختلف رشد قابل ملاحظه است ، رشد زبان ( سخن گفتن ) كودك نیز در روندی كاملاً منظم صورت نمی گیرد. لذا شما باید انتظار داشته باشید كه در بعضی از موقعیت ها ( در مقایسه با شرایط و موقعیت های دیگر ) كودك شما ممكن است اختلال بیشتری در صحبت كردن نشان بدهد.

بنابراین با توجه به اوقات فراوانی كه كودك شما بسیار روان و سلیس صحبت می كند ، از نشان دادن واكنشهای هیجانی در مواقعی كه كودك دچار مشكل گویایی می شود ، خودداری نمایید . سعی نكنید هر وقت كه كودك دهانش را باز می كند، او را نظاره نمایید. بیش از هر چیز ، به صحبت های او دقیقاً گوش بدهید و سعی كنید در مورد دفعاتی كه كودك دچار اختلال تكلمی می شود و نیز كاهش یا افزایش اختلال گویایی ، او به طور صحیح قضاوت نمایید.

زمانی كه كارشناس آسیب شناسی زبان و گفتار و یا گفتار درمانگر از شما می خواهند كه به موارد خاصی در صحبت كردن كودك توجه كنید ، سعی كنید این كار را با دقت و كاملاً بی طرفانه و بدون دخالت دادن احساس پدری و مادری انجام دهید. این كار ممكن است مشكل باشد ، اما شما می توانید مشاهده مستقل و عاری از احساسی خاص را تجربه كنید و آن را بیاموزید.

 




طبقه بندی: کودکان با اختلالات تکلمی،
[ جمعه 1 مرداد 1389 ] [ 04:04 ب.ظ ] [ حمیدرضا شهرستانی ]

لکنت زبان

لکنت زبان عمدتا و بطور کلی جز در موارد استثنایی در دوران خردسالی آغاز شده و یک پدیده خاص دوران کودکی است. معمولا از سنین 2 تا 4 سالگی شروع می‌شود. لکنت زبان از مهمترین و متداولترین اختلالات تکلمی است. در سنین 6 تا 7 سالگی نیز که مصادف با زمان آغاز مدرسه می‌باشد به لحاظ ویژگیهای عاطفی و سازگاری اجتماعی خاص این دوره موقعیت مناسبی است برای بروز لکنت زبان در میان کودکانی که بیشتر مستعد چنین اختلالی می‌باشند. گاهی از موارد در دوران بلوغ نیز افرادی که قبلا به نحوی لکنت زبان داشته‌اند دچار لکنت زبان می‌شوند.

در واقع سن ، شرایط و ویژگیهای بلوغ نیز احتمالا در تغییر شکل یا تشدید لکنت موثر است. لکنت زبان در میان پسران بیشتر از دختران است و در بررسی‌ها و تحقیقات مختلف نسبتی در حدود 70 درصد برای پسران و 30 درصد برای دختران ذکر گردیده است. بسیار دیده‌ایم که بعضیها به هنگام صحبت ، لکنت زبان دارند؛ یعنی زبان‌شان بر سر برخی از حروف گیر می‌کند. با چنین افرادی باید با ملایمت رفتار کرد؛ ولی متاسفانه عده‌ای هستند که کند زبانی را دستاویز شوخی و ریشخند می‌پندارند. کندی زبان در جایی پیش می‌آید که دستگاههای تکلم انسان دچار پاره‌ای از تشنج‌هاست؛ از اینرو ادای کلمات ناگهان به مانع برخورد می‌کند و پیوسته مکثی در میان صحبت روی می‌دهد. به هنگام چنین رویدادی معمولا انسان حرفی را که روی آن مکث ایجاد شده است، چندبار تکرار می‌کند.

انواع لکنت

لکنت کلونیک یا حالت تکراری در بیان کلمه

در این نوع از لکنت زبان کودک یک سیلاب از کلمه‌ای را (که معمولا اولین سیلاب کلمه را) با سرعت و تشنج تکرار می‌کند. مثلا کلمه پدر را چنین بیان می‌کند : پ پ پ پدر.

لکنت تونیک یا توقف در تلفظ

در این حالت در فعالیت عضلات تلفظی چند ثانیه توقف و سکون بوجود می‌آید و کودک دچار وقفه در تلفظ و ادای کلمه همراه با فشار ، کوشش و حرکات خاصی است. کودک مبتلا به این لکنت برای ادای کلمه شدیدا به خودش فشار می‌آورد و پس از لحظاتی سکون بطور ناگهانی و با تشنج کلمه را ادا می‌کند.

مراحل مختلف لکنت

کودکانی که دچار لکنت زبان هستند معمولا و از بدو پیدایش لکنت تا مرحله نهایی مراحل مختلفی را به شرح زیر می‌گذراند.

لکنتی که کودک پذیرفته است.

کودک در این مرحله متوجه می‌شود که برخی از حروف و کلمات را بطور غیرطبیعی تکرار می‌کند. اما به نظر می‌رسد که نگران حالت گویایی خودش نیست. کودک از این که اختلال تکلمی دارد ناراحت نبوده و رنجی نمی‌برد و کوششی هم برای رفع آن نمی‌نماید. در این مرحله ،‌ لکنت کودک معمولا همراه با اختلالات تنفسی و یا علایم و عوارض بیماری نمی‌باشد. نوع لکنت کودک در این مرحله بیشتر از لکنت تکراری است و به همین دلیل در این حالت برنامه‌های گفتار درمانی موثر است.

لکنتی که کودک در برابر آن عکس العمل نشان می دهد (لکنت پس رانده)

بتدریج که کودک بزرگ شده و دامنه مکالمات وسیع تر می‌شود به واسطه رفتار‌های خاص و فشارهایی معمولا از سوی همسالان ، والدین و معلمان متوجه کودک می‌شود، که کودک بطور قابل توجهی با تعجب و گاه همراه با دلسردی نسبت به چگونگی اختلالات گویایی خود عکس العمل نشان می‌دهد. مثلا به محض اینکه برخی از اعضای فامیل و نزدیکان و اطرافیان کودک متوجه می‌شوند که او لکنت دارد، رفتارها و واکنش‌های مختلفی نشان می‌دهند. وی این واکنشها را درک کرده و بالطبع عدم اطمینان و تنش عضلانی او بیشتر می‌شود.

لکنت پیچیده و شدید

بتدریج که حرکات و رفتار ضمنی همراه با لکنت به صورت غیر ارادی ظاهر می‌گردد، شدت لکنت افزایش می‌یابد. به نحوی که کودک نسبت به همه موفقیتها و به همه کلمات و همه اصواتی که با عدم روانی و سلامت او در صحبت توام می‌شوند، حساسیت و نگرانی پیدا می‌کند. در این شرایط لکنت خود ، روز به روز پیچیده تر و شدیدتر می‌شود. بطوری که هر چقدر بیشتر نسبت به موفقیتها ، کلمات و جملات از خود نگرانی و ترس نشان می‌دهد، لکنت او بیشتر می‌شود و هر چقدر لکنت او بیشتر می‌شود نگرانی و ترس او از شرایط و موقعیتها و کلمات و اصوات افزایش می‌یابد.

علل لکنت

در واقع دلایل بروز لکنت زبان در کودکان ، تا کنون بطور دقیقی روشن نشده است. اما آنچه که تا حدودی مشخص است، آن است که لکنت نمی‌تواند علت واحدی داشته باشد. بلکه همواره معلول علت بدنی ، عاطفی ، اجتماعی و یا ترکیب این عوامل است. بسیاری از افرادی که لکنت زبان دارند دچار بعضی از ناراحتیهای عصبی و ناسازگاری‌های اجتماعی هستند. اما تشخیص اینکه آیا اینگونه ناراحتیهای روانی علت لکنت زبان است و یا لکنت خود حاصل حالات و فشارهای ناشی از اختلالات روانی است، بسیار مشکل است. در بعضی از مواقع لکنت ربان ممکن است حاصل نارساییها و اختلالات دستگاه عصبی باشد و یا در مواردی نیز لکنت زبان از زمان کودکی در اثر بعضی ناهنجاریهای خفیف فیزیولوژیکی پدید می‌آید.

روشهای اصلاح و درمان لکنت زبان

امروزه از روشهای مختلفی برای اصلاح ، درمان و بازپروری اختلالات گویایی و لکنت زبان استفاده می‌نمایند. از جمله این روشها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد.

روشهای زبانی یا تلفظی

برای انجام این عمل بهترین هماهنگی‌ها بین حنجره ، گونه‌ها ، زبان و لب‌ها لازم است؛ اما همین که در این هماهنگی خللی ایجاد شود، زبان به لکنت می‌افتد. پیش از سن 4 یا 5 سالگی به‌ندرت معلوم می‌شود که کودک لکنت زبان دارد. کندی زبان بر اثر اختلال‌های بدنی یا برآشفتگی‌های عاطفی، در انسان رشد می‌یابد. گویا بتوان در پاره‌ای موارد ، کند زبانی را از راه آموزش برطرف کرد؛ یعنی به شخص مبتلا آموخت که چگونه آهسته آهسته چیزی را بخواند؛ آهسته آهسته و با توجه خاص به حرف زدن خود ، سخن بگوید و هر هجایی را با کمال دقت ادا کند.

همچنین به وی می‌آموزند چگونه به هنگام بند آمدن زبانش ، تنفس خود را تنظیم کند. بر اثر مطالعه درباره صوتها یا ترکیب صوتهایی که چنین مشکلی را فراهم می‌آورند، به پاره‌ای از تمرینهای مرحله‌ به مرحله‌ای ، برای خواندن دست یافته‌ایم که با انجام آن می‌توان تا حدود زیادی بر مشکل «کند زبانی» چیره شد. به هر حال ، درمان لکنت ‌زبان باید بوسیله متخصص انجام گیرد. این نکته نیز بسیار قابل توجه است که نباید مبنای عاطفی را در کند زبانی نادیده گرفت.

روش دو جانبه یا مکمل

در این روش به بازپروری و پرورش جنبه‌های دوگانه فکری و زبانی اهمیت فراوان داده می‌شود. این روش بیشتر در مورد کودکان 3 تا 7 ساله استفاده می‌شود و معمولا نتایج ثمر بخشی دارد. هدف این روش در واقع پرورش دوگانه‌ای از قدرت و صحت تفکر ، قدرت و صحت بیان است. به عنوان مثال برای نیل به این منظور به کودک می‌آموزند که افکار خود را اصلاح و روشن دریابد، فقط افکار واضح و روشن خود را به زبان جاری نماید و کلمات و جملات را دقیق و رسا بازگو نماید.

روشهای روان درمانی

این روشها بویژه در مورد افرادی که دچار کشمکش‌های عاطفی و اختلالات روانی عصبی هستند بکار می‌رود. روش روان درمانی برای کودکان سنین پایین ثمر بخش نمی‌باشد.

روش دارو درمانی

برخی اعتقاد دارند که یکی از عوامل لکنت تنش‌ها و اضطراب و هیجانات عاطفی است. لذا داروهای آرام بخش می‌توانند تا حدودی کودک را از اضطراب و هیجانات عاطفی به دور داشته و در نتیجه لکنت زبان او را تقلیل دهند.

رفتار درمانی

یکی دیگر از روشهای متداول و نسبتا جدید در اصلاح و بازپروری لکنت زبان روش تغییرات و اصلاحات رفتاری می‌باشد. نظریه مدافعان این روش در این است که یکی از علل لکنت زبان کودک رفتارهای سازش نایافته و یا ناهنجار اوست. لذا در این روش سعی بر اصلاح رفتارها و بالطبع تقلیل لکنت زبان کودک است.

روش خود درمان گری

این روش که در واقع می‌تواند نوعی روش رفتار درمانی نیز تلقی شود، بر این اساس استوار است که فرد لکنتی با انگیزه قوی و ایجاد تغییرات لازم در زمینه بازخوردها و نگرشهایش نسبت به لکنت خود به برنامه‌ای منظم ، مشخص و بطور جدی و مصمم تلاش کند که اختلال گویایی خود را اصلاح کند.

علت شناسی
هنوز پاسخ قانع کننده ای در باره ی علت لکنت زبان(stuttering) وجود ندارد . برخی آن را به مشکلات شخصیتی، برخی به مشکلات پزشکی و برخی این اختلال را در چهارچوب مشکلات ارتباطی قرار می دهند. از دیدگاه مکتب روان تحلیل گری، لکنت زبان یک روان آزردگی یا نوعی واپس روی است.
مجموعه ای از رفتارهای آموخته شده را نیز به عنوان علت بروز لکنت در نظر گرفته اند. این احتمال وجود دارد که کمال جویی و خواسته های افراطی اطرافیان و بخصوص والدین درباره ی گفتار کودک در ایجاد لکنت زبان مشارکت داشته باشد.
عده ای نیز بر تعامل مادر- کودک متمرکز شده اند ولکنت را ناشی از ناتوانی در ایجاد فاصله ای می دانند که در هر ارتباط کلامی بوجود می آید.(این ناتوانی به دلیل اضطراب جدایی است.)
از لحاظ شخصیتی مادران کودکان الکن، مضطرب، فزون حمایتگر، دارای بازخوردهای متناقض(درعین حال جاذب و دافع)و یا نامنعطف و فاقد گرمی عاطفی،نا ایمن و ناراضی هستند.
عده ای نیز نقش وراثت و عوامل ژنتیکی را در بروز این اختلال مهم می دانند.
درمانها
درمانهای متفاوتی وجود دارد از جمله:۱-درمانهای مبتنی بر تلقین، انحراف توجه واقناع ۲- درمانهای مبتنی بر تنش زدایی ۳- درمانهای مبتنی بر آهنگ گفتار و مهار بازده ۴- درمانهای مبتنی بر تنبیه و تقویت  ۵- دارو درمانی و گروه درمانی
پیشنهادات
۱- عوامل اضطراب زا را در خانواده از بین ببرید.
۲- ارتباط عاطفی خود را با کودک حفظ کنید.
۳- از تحقیر و مسخره کردن کودک در خانه و مدرسه خودداری کنید.
۴- از تنبیه بدنی برای حل مشکل استفاده نکنید.
۵- با کودک بصورت آرام و روان صحبت کنید و به او یاد بدهید تا آرام وشمرده صحبت کند،اشعار و داستانها را چند بار خوانده و تمرین کند.
۶- موقعی که دچار لکنت می شود، طوری رفتار کنید که احساس بکند مشکل مهمی وجود ندارد. هنگام صحبت کردن او به موضوعی که بیان می کند توجه کنید نه به لکنت زبان او.
۷- در جلو جمع برای صحبت کردن او را تحت فشار قرار ندهید.
۸- مسئولیتهایی (درحد توانش) به او واگذار کنید تا بیشتر در جامعه حضور یابد. همچنین اگر به مدرسه می رود، از معلمّش بخواهید،سئوالاتی را از کودک بپرسد که مطمئن است کودک قادر به پاسخگویی است و در صورت موفقیت او را تشویق نماید.
۹- از درگیریهای خانوادگی در حضور کودک خودداری کنید؛ چون اضطرابش را افزایش می دهد.
۱۰- در ابراز محبت افراط نکنید. طوری رفتار نکنید که به شما وابسته شود.در عین حال فضایی ایجاد کنید که کودک بتواند در مورد ناراحتیها و نگرانیهایش با شما صحبت کند.
یکی از باورهای غلطی که در بین ما وجود داره اینه که همیشه می خواهیم بهترین باشیم.این باورها طیف وسیعی از زندگی ما رو پوشش می دهند.امروز نمی خوام در مورد تواناییها ی جسمی یا کاری صحبت کنم، بلکه می خوام در مورد رابطه ی عاطفی، اخلاقی و معنوی بگم. این که ما از طرف مقابلمون توقع داشته باشیم که همیشه یک طور با ما رفتار کنه، همیشه کلمات قشنگ بگه و به ما محبت کنه،بخنده و..... به نظر درست نمی یات. چون اون هم یک انسانه و امکان داره یک روز به هر دلیلی ناراحت باشه، حوصله نداشته باشه و شاید رفتار چندان مناسبی با ما نداشته باشه.حتی دو نفری که عاشق هم هستند ، ممکنه لحظاتی در زندگیشون از یکدیگر خسته بشن یا شاید هم متنفر؛ پس باید به خودشون بگن که همه چی تموم شد؟ نه این امر طبیعی به نظر می رسه که احساسات همیشه در یک سطح نباشن.حالا به هر دلیلی ،از مسائل کاری گرفته تا حتی دلایل هورمونی .
در مورد رابطه ی معنوی و ارتباط با خدا هم به نظر من همینطوره. ما نمی تونیم از خودمون توقع داشته باشیم که همیشه در یک حد بالای معنوی در ارتباط با خداوند باشیم. هر چند اگر بتونیم رابطه مون را با خدا همیشه در یک سطح بالا حفظ کنیم، خیلی خوبه ولی یادمون نره که ما هنوز جزء اولیای خدا (خودمو می گم) حساب نمی شیم؛ پس کمی لغزش و گاهی دور شدن اشکالی نداره و نباید فورآ به خودمون هزارتا برچسب بزنیم  و از خودمون ناامید بشیم .
در ضمن هر چند برای فهمیدن رفتار دیگران خوبه که گاهی خودمون را جای اونا بذاریم ولی تو ارتباطمون با خدا، بهتره خودمیان بینی را کنار بذاریم یعنی از زاویه ی دید خودمون درباره ی خدا قضاوت نکنیم و اینو به خاطر داشته باشیم که ما موجودات محدودی هستیم  و خدا خیلی بزرگتر،مهربان تر و حکیم تر از اونیه که ما فکر می کنیم.اون وقت می بینیم که خیلی چیزا حل می شه. مهم سعی و تلاش کردنه،نه نتیجه ای که بدست می یات. ببخشید که طولانی شد.

 




طبقه بندی: کودکان با اختلالات تکلمی،
[ چهارشنبه 8 مهر 1388 ] [ 04:12 ب.ظ ] [ حمیدرضا شهرستانی ]



دشواریهای ارتباطی کودکان استثنایی

 

دشواریهای ارتباطی 
الف ) دانش آموزان با مشکلات تکلمی :
 
ما انسانها احتیاج داریم که افکار ، احساسات و عواطف خودرا به یاری کلمات به دیگران تفهیم کنیم وهمچنین نیاز داریم گفتار آنان را درک کنیم تا به عقاید وعواطف آنان پی ببریم به همین دلیل هر اشکال یا ناتوانایی در صحبت کردن یا درک صحبت دیگران ، به احتمال زیاد بر روابط شخص با سایرین تاثیر می گذارد . دشواری در سخن گفتن ، به شکلهای گوناگون وبسیار وجود دارد . این نقص ممکن است از اشکالات جزئی تکلمی مانند لکنت زبان تا ناتوانی کامل درصحبت کردن باشد . این مشکل گاهی ممکن است با نارساییهای دیگر ، نظیرناشنوایی ، عقب ماندگی ذهنی یا فلج مغزی همراه باشد . به طور کلی دانش آموزانی که فقط نقص در تکلم یا اشکال گفتاری دارند ولی از نظر سایر خصوصیات رشدی ، طبیعی هستند با دانش آموزان عادی تفاوت بسیار ندارند . همچنین بین تواناییهای مختلف خودشان یا تفاوتهای درون فردی آنان نیز به غیر از اشکال ویژه آنان در گفتار ، تفاوتهای زیادی موجود نیست . بنابراین برنامه آموزشی آنان ممکن است همانند برنامه سایر شاگردان باشد . بااین تفاوت که معلم آموزش وغیره که در گفتاردرمانی وارد است بایدچندساعت درهفته ، برای‌آموزش صحبت کردن صحیح ومفهوم ، به آنان کمک‌کند.  گاهی اتفاق می افتد که دانش آموزان با دشواریهای تکلمی ، اشکالات دیگری نیز دارند. یک دانش آموز با اشکالات تکلمی ممکن است نقص بینایی وهمچنین عدم هماهنگی حرکتی داشته باشد . اینگونه شاگردان که بیش از یک نقص دارند به آموزش ویژه ومعلمی تمام وقت احتیاج دارند .


ب ) دانش آموزان با نارساییهای ویژه یادگیری :  ازسال 1950 به بعد در امریکا ، روان شناسان ، پزشکان ومتخصصان آموزش ویژه به گروهی خاص از دانش آموزان وآموزش آنان علاقمند شدند . این گروه از دانش آموزان ، از نظر جسمی ومغزی دچار هیچگونه عارضه مشخصی نیستند ولی دریاد گیری اشکالاتی دارند. گاهی این اشکالات ویادگیری با نابهنجاریهای رفتاری نیز همراه است . ازاین دانش آموزان با نامهای گوناگون درکتابهای روان شناسی وعلوم تربیتی یاد شده است که متداولترین آنها عبارتند از : ضایعات مغزی ، ضایعات خفیف مغزی وآسیبهای عصبی . دانشمندانی که این اصطلاحات را بکار برده اند ریشه اصلی نارسایی دریادگیری را عوامل بدنی فرض کرده اند ولی امروزه این فرض آنان با اعتراضات وانتقادات شدید وهمچنین دشواریهای عملی زیادی مواجه شده است . دلیل این انتقادات بیشتر این است که متخصصان آموزشی با بسیاری از دانش آموزان مواجه می شوند که دچار اشکال دریادگیری هستند ولی پزشکان هیچ گونه مدرک یا دلیلی از نابهنجاری عصبی یا ضایعات مغزی در آنان نیافته اند ، درحالی که دانش آموزان دیگری وجود دارند که دچار ضایعات مشخص مغزی هستند ولی هیچگونه مشکلی دریادگیری ندارند وبهمین دلیل اصطلاحاتی که ریشه نارسایی دریادگیری را عوامل بدنی فرض کرده اند ، کم کم اعتبار خودرا از دست داده اند و اکنون عنوان « نارساییهای یادگیری » برای دانش آموزانی که دارای بهره هوشی طبیعی هستند ، ولی در یاد گیری برخی از مهارتها مانند تکلم ، خواندن ، هجی کردن ، نوشتن ، حساب کردن ، ادراک بینایی وادراک شنوایی دچار اشکال هستند ، بکار می رود .

 




طبقه بندی: کودکان با اختلالات تکلمی،
[ یکشنبه 29 شهریور 1388 ] [ 07:00 ق.ظ ] [ حمیدرضا شهرستانی ]

كودكانی كه دچار اختلالات گفتاری هستند ناتوان از یادآوری جزییات یك ماجرا هستند 

كودكان دارای اختلالات گفتاری از یادآوری جزییات یك ماجرا ناتوان هستند .

یك محقق دانشگاه ایالت آلبرتای كانادا دریافت كودكانی كه مبتلا به اختلالات گفتاری هستند ناتوان از یادآوری جزییات یك ماجرا هستند

دنسی هیوارد در تحقیق خود از ۴۴ كودك ۸ ساله كه در بین آنان موارد اختلال در گفتار وجود داشت، خواست تا با مادران خود به رستوران بروند و بعد از آنان خواست تا آنچه گذشت را برای فرد آزماینده تشریح كنند.

بر پایه این پژوهش، كه در نشریه آمریكایی American Journal of Speech Language Pathology به چاپ رسیده، كودكان دارای اختلالات گفتاری تنها قادرند تا یك بخش اصلی از اطلاعات یك ماجرا را بازخوانی كنند.

پژوهشگران این یافته را شگفت‌انگیز دانسته‌اند چراكه دریافتند در كودكان سه ساله فاقد اختلالات گفتاری جزییات اصلی هر بخش از یك ماجرا به طور كامل بیان می‌شود. محققان از این بررسی به دنبال پی بردن به چگونگی به خاطرسپاری اطلاعات در مغز انسان هستند.

هیوارد توصیه می‌كند تا والدین با كودكان دارای اختلالات گفتاری خود زیاد صحبت كنند چراكه به باور این محقق چنین كودكانی فاقد قوه درك و تجربه لازم برای به خاطرسپاری اطلاعات هستند




طبقه بندی: کودکان با اختلالات تکلمی،
[ چهارشنبه 30 اردیبهشت 1388 ] [ 09:01 ب.ظ ] [ حمیدرضا شهرستانی ]
.: Weblog Themes By Iran Skin :.

درباره وبلاگ

خواهشمند است مطالب ،مقالات تحقیقات و ... خود را در خصوص روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی را در قالبword2003 به نشانیhsh.1357@yahoo.com ارسال تا با نام خود در وبلاگ قرار گیرد.
با تشكر
آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
تعداد نویسندگان : عدد
كل مطالب : عدد
آخرین بروز رسانی :

.



قالب میهن بلاگ

download

قالب بلاگفا

قالب بلاگ اسکای

قالب پرشین بلاگ

اخلاق اسلامی

قالب وبلاگ